Türkiye İstatistik Kurumunun (TÜİK) ilk kez açıkladığı meslek gruplarına göre işsizlik araştırmasına göre; 178 bin bilgisayar eğitimi alan kişinin 98 bini çalışıyor, 25 bin bilgisayar mezunu işsiz. Geriye kalan 55 bin ise sektör içerisinde iş aramadığını belirtmekte.

Bence bundan daha önemli olan ikinci boyutu ise:

Sektörel işsizlik oranının bu kadar yüksek olduğu ülkemizde, bilişim sektörüne yön vermeye çalışan bazı uluslar arası şirketlerin Hindistan’dan bilişim çalışanı ihraç etmeye hazırlandığı duyumu alıyoruz.

Ülkemizde yeterli sayıda bilişimci olmadığı ve Hint’li yazılımcıların, Türk yazılımcılardan daha üstün olduğu şeklindeki savunma ile talep yapılan Hint’li bilişimcilerin proje boyunca gidip gelecek olanlarla sayılarının 10.000 civarına ulaşacağı belirtiliyor.

Bildiğim kadarıyla yabancı işçi için Türkiye’de izinden çok yasaklama var ve çalışma izinleri ancak yurt içinde belirli bir süre içinde aynı işi yapabilecek çalışan bulunamayacaksa uzatılıyor. Tabii kayıt dışı cenneti ülkemizde bu bir sorun olmaktan çıkıyor.

turk.internet.com’daki yazının tamamına buradan ulaşabilirsiniz.

Vardığımızda sistem odasının hali şöyleydi:

(büyük halleri için resimlere tıklayabilirsiniz)

Binaya 5-6 basamakla giriliyor. Buna rağmen sanırım suyun geldiği seviye 1. ve 3. resimlerdeki çamur izinden anlaşılıyordur. Tabi zavallı  HP ML370 sunucu rack’e vidalı olduğundan kaçıp kurtulamamış..

Sunucu ve içerdiği IVR kartlarından umudu kesmiştik. Ancak disklerdeki verilerin bazılarının yedeğinin olmadığı ortaya çıkınca şansımı denemeye karar verdim. Disklerin ikisi de 36 GB U320 SCSI. Önce güzel bir temizlik yaptım (ne kadar oluyorsa artık):

Aşağıdaki iki disk arasındaki 7 farkı bulanı parlak bir sistem yöneticiliği kariyeri beklemektedir.

Bundan sonra bir gün kadar diskleri sıcak bir cihazın üzerinde kurumaya bıraktım ve ilginç bir şekilde yıkanan iki disk de sorunsuz bir şekilde çalıştı, içindeki verileri rahatça kopyaladım. Ne demişler? Çıkmadık candan ümit kesilmezmiş.

Diskleri envanterden düşmeye muhasebecimizi ikna ettikten sonra içini açıp duvarıma asmayı planlıyorum.

Binayı su bastığı sıradaki güvenlik kamerası görüntülerine buradan ve buradan ulaşabilirsiniz.

Sistem yöneticinize alabileceğiniz hediyelerden bazıları.

Ve şarkımız:

http://www.youtube.com/watch?v=FE_p5N89XQI&

T.C. Beyoğlu Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 24.03.2009 tarih ve 2009/25 sayılı kararı gereği erişime kapanmıştır.

Bazı ülkelerde, bazı kimseler, devleti soymak için, politikacı kılığına girerler. Bunlar partilerde, parlamentolarda boy gösterirler. İthalat, ihracat, banka soygunu gibi işleri siyasal ilişkilerle yürütürler. Bunlar da çetedir. Çetelerin en aşağılığı da bunlardır. Bunlar yüzlerine, devlet adamı maskesi takıp halkı soyarlar. Allah’a çok şükür, memleketimizde böyle çeteler yoktur…

Uğur MUMCU
(Cumhuriyet, 22 Mart 1976)

“O gün Ankara uçağına binmek üzere terminale girdim. Uğur Mumcu oradaydı. Ben ona ‘Ağabey’ derdim. Atatürk Havalimanı’nın eski salonunda birer çay içtik. Uçağa çağrı yapıldığında, çantasını yerden sürüklemeye başladı. Çünkü çok ağırdı. Bir ucundan da ben tuttum, şişman adamın tabutu gibi… ‘Niye kargoya vermedin’ dedim, sesini kısarak ‘Almanya’dan geliyorum, içi belge dolu. Gözleri bu çantadadır’ dedi. Uçaktan inince de çantayı birlikte taşıdık, benim arabamın arkasına koyduk, belim kırıldı. Onu eve ben bıraktım. Kapının önü karanlıktı, çantayı apartmanın girişine kadar taşıdık, ısrar ettim birlikte içeri kadar taşıyalım diye, istemedi. Ayrılınca düşündüm; Uğur Mumcu… Gazetesi onu almaya bir araba bile göndermemiş… Evinin önü karanlık… Sanki tek başına bir insan… Ve arabayı kullanırken ona ‘Dikkat etmiyorsun’ dediğimi hatırlıyorum. O çantadaki belgelerin bomba etkisi yapacağını söylemişti. Tabii ki ne olduğunu, gazetecilik etiğidir, asla sormamıştım. Zaten yayımlayamadan öldürüldü. Belki de biz o gün onun ölüm nedenini taşıdık… Kim bilir?”

Bekir Coşkun

Daha detaylı bilgi için buraya bakabilirsiniz.

Ancak gerek maddi konularda, gerekse de buradaki görevimin kapsamı ile ilgili son birkaç aydır kafam düşüncelerle doluydu. İşin kapsamı ile ilgili bir gelişme de ufukta görünmüyordu. Maddi konu ise gittikçe daha kötüye gidiyor görünüyordu..

Bu düşünceler sırasında henüz bir arayışa geçmemişken yine çok sevdiğim, eski bir dostum Enver‘in günlüğüne düştüğü notu değerlendirdim. Uzun uzadıya anlatmaya gerek yok, önümüzdeki hafta Cellenity‘deki yeni görevime başlıyorum. Tekrar tam zamanlı Linux ve diğer özgür yazılımlar üzerinde çalışabiliyor olacağımdan dolayı gerçekten sevinçliyim. Enver en başta boğaz manzaralı masa sözü vermişti, bu sözünü ne kadar tutabilecek bakalım göreceğiz.

Bugünüm toparlanma ve vedalar ile geçecek gibi görünüyor. Birkaç gün de düzgün bir net erişimim olamayacak. Ulaşmak isterseniz sitedeki iletişim bölümünden bana eposta atabilirsiniz.

Dün Haziran başında yine ailece yapacağımız bir başka yolculuk için tekrar bilet araştırırken yine Onurair’e de bakayım dedim. Ancak web sitesinde hiçbir değişiklik olmadığını, aynen eski gönderdiğim ekran görüntüsündeki gibi durduğunu gördüm. Firefox’ta düzgün görünmeyen büyük bir flash animasyonu uçuş tarihi, güzergah, yolcu sayısı gibi bilgilerin girildiği bölümü tamamen kapatıyordu. Yine yazdım, ama artık biletlerimi bu sefer THY’den aldım bile.

Onurair’e bugün gönderdiğim mesaj:

Bir süre önce size bu konuda yazmıştım. Dün tekrar başıma geldiği için yine yazıyorum. Ailemle Haziran başında yapacağım Adana-İstanbul uçuşu için bilet araştırırken, aynı bu mesajda size görüntüsünü gönderdiğim gibi sitenizin ana sayfasının Firefox’ta düzgün görünmediği, uçuş tarihi, güzergah, yolcu sayısı gibi seçeneklerin olduğu bölümün Flash animasyonu olduğunu sandığım bir şeyle kapalı olması nedeniyle bu sefer de biletimi THY’den aldım.

Bilgilerinize..

Bir webmaster şirketine daha ne kadar zarar verebilir ki?